width=“Het wordt wel eens tijd, mam!” zei mijn twaalfjarige zoon. Ik was al surfend over het web een survival kamp tegengekomen waar Dante graag naar toe wilde. Een week op stap met allemaal vreemde kinderen, 300 kilometer van huis en dan ook nog eens allemaal avontuurlijke dingen doen. Zijn keuze was gevallen op het meest uitdagende kamp voor 12 tot 16 jarige. De promotie was veelbelovend: hangen boven een rivier, klimmen langs een afgrond. Angstaanjagend avontuurlijk. Mijn zoon Dante. Een ‘goed jong’ zoals elke leraar hem beschrijft. Een joch met het hart op de juiste plek. Doodsbenauwd voor confrontaties en bij elke schram loopt hij minstens een week mank. Op mijn vraag of het kamp voor 8 t/m 13 jarige hem niet leuker leek, misschien iets minder zwaar dan het kamp dat hij had uitgezocht keek hij me recht aan en zei: “Het wordt wel eens tijd, mam!”

Dante is een kind van deze tijd. Een kind dat vanuit zijn gevoel leeft en van daar uit beslissingen neemt. Dit maakt hem een krachtig maar tegelijkertijd ook heel kwetsbaar kind. Het kwetsbare stuk komt naar voren wanneer hem gevraagd wordt naar een beredenering van zijn beslissing. Deze is er namelijk vaak helemaal niet. Beslissingen die vanuit gevoel genomen worden kennen vaak geen logica. Maar maakt dit de beslissing daardoor minder waardevol?

De kinderen van deze tijd hebben een eigen wijsheid die maakt dat ze vanuit hun hart beslissingen kunnen nemen. Er zijn kinderen die heel duidelijk kunnen “zien” als je iets doet wat niet goed voor je is, je wordt als mens dan donker of je krijgt een donkere kleur om je heen. Er zijn kinderen die het gewoon “weten”, uit het niets is daar een helder weten. Er zijn kinderen die krijgen het “door”, alsof er een engeltje op hun schouder zit dat ze van alles influistert. En er zijn kinderen die kunnen ruiken of iets goed of niet goed voor ze is en als het niet goed is ruiken ze een onaangename diepe geur, terwijl ze niets ruiken bij keuzes die wel goed voor ze zijn. De kinderen van deze tijd weten wanneer je een beslissing neemt die niet uit je hart komt en zullen je daar op wijzen, maar wel op een manier die bij hun leeftijd past.

Ouders en kinderen hebben twee verschillende groeiwegen. We zien in deze tijd dat het gevoel belangrijk is en dat het gevoel ondersteund mag worden door het denken. Zowel bij de ouders als bij het kind is het gevoel van nature aanwezig. Echter bij de volwassene is het denken in die mate aanwezig dat het gevoel ondergeschikt is geraakt. We zien dat de maatschappij waarin we leven om verstandige beslissingen vraagt. Een beslissing nemen vanuit je hart is en blijft lastig voor ouders. Zeker als zo’n beslissing geheel indruist tegen al onze boeken wijsheid en aangeleerde opvoedingswijsheid. Een kind kan daardoor ongewild heel confronterend zijn.

Het vraagt een behoorlijk portie moed en vertrouwen van jou als ouder om de hartsbeslissingen van je kind te kunnen accepteren, aanmoedigen of te honoreren. Helemaal wanneer het om beslissingen gaat waar je met je “verstand” niet bij kunt. Mocht je nu in het bezit zijn van een behoorlijk portie vertrouwen dan komt er weer een andere uitdaging om de hoek kijken. Hoe kun je onderscheidt maken tussen een hartsbeslissing van je kind of een uitbreiding van zijn of haar grenzen ten opzichte van de jouwe. Met andere woorden hoe weet je als ouder of je kleuter op dit moment beter geen spinazie kan eten òf dat je kleuter je grenzen aan het onderzoeken is?

Het antwoord op deze vraag is simpel. Leer te luisteren naar je eigen gevoel. Je kunt dan per situatie beter inschatten of je kind het werkelijk meent of dat het uitdagend bedoeld is. Als mens hebben we allemaal de mogelijkheid om te voelen. Sterker nog: er is een tijd geweest dat je niet anders deed. Jouw opvoeding heeft er hoogstwaarschijnlijk voor gezorgd dat je je gevoel niet meer vertrouwd en zo is je gevoel ondergeschikt geworden aan je ratio. Je gevoel zit er dus nog steeds!! Je hebt alleen een voorkeur gecreëerd voor je verstand. Het enige wat je hoeft te doen is deze voorkeursbehandeling ten aanzien van je verstand iets te verslappen en je gevoel weer wat op te poetsen. Je gevoel zal je uitdagen beslissingen te nemen die niet te beredeneren zijn. Trap niet in de valkuil je beslissing te willen beredeneren, dat gaat je niet lukken en tegelijkertijd laat je je verstand weer floreren in plaats van je gevoel.

Dante’s woorden kwamen recht uit zijn gevoel: ze waren daar gewoon. Ik hoefde echt niet aan hem te vragen wat er tijd werd, waar het tijd voor werd of hoe hij ‘het wordt wel eens tijd’ bedoelde. Hij had me geen antwoord kunnen geven. Simpelweg omdat de zin niet vanuit zijn ratio kwam maar uit een diep gevoel van binnen, waardoor ze krachtig en congruent overkwamen.

Dante is twaalf en na deze zomer gaat hij naar de middelbare school. Een nieuwe klas, elke dag een uur reizen met de trein en de metro naar de grote stad. Ik heb het afgelopen jaar zo vaak gedacht dat er nog wel wat mag gebeuren om Dante ”trein” en “hoofdstad” klaar te maken. Tot dat moment was er nog niets gebeurd. Maar nu dus wel. En het werd wel eens tijd!