Ik heb een fantastische zoon van 6 en een half jaar oud. Hij is heel lief, heeft een heel klein hartje en wij zijn heel close. Dit komt mede doordat zijn vader alleen de weekenden thuis is en wij daardoor door de week met z'n tweeën zijn. Tom heeft een halfbroer en -zus van 25 en 23. Zijn zus gaat een paar keer per jaar mee op vakantie en zijn broer zien we ook af en toe. Dit komt voornamelijk omdat we bijna 200 km van elkaar vandaan wonen.

Thuis gaat het vrij goed, school geeft me echter de zorg. Tom trekt graag de aandacht naar zich toe, bijvoorbeeld door grapjes te maken, dit doet hij ook op verkeerde momenten bijvoorbeeld als juf iets aan het uitleggen is. Of bijvoorbeeld als een ander kindje een verhaal aan het vertellen is, dan gaat hij de clown uithangen, lachers op de hand, nog gekker doen. Andere kinderen gaan zich daar natuurlijk aan storen.

Verder kan hij heel snel boos worden, woest zeg maar, dat duurt nooit lang alleen op school is dat wel erg lastig voor hemzelf (in de strafhoek ed.). Bijvoorbeeld: de bel gaat, hij moet met zijn maatje in de rij gaan staan. Hij wil zijn maatje een hand geven, zegt een andere jongen: "verboden terrein" spreidt zijn armen en zorgt er daardoor voor dat Tom zijn maatje geen hand gaan geven. Hij stampt dan weg en als ik hem niet vast zou houden zou hij teruglopen en erop los slaan of schoppen...

Nog iets anders: we zijn lekker een spelletje aan het doen of zitten in de auto, zegt hij:"weet je waarom Jesse zo stom is? Als hij het woordje schaap kan lezen, zegt hij al dat hij heel goed kan lezen!". Misschien denk je nu, waar maar je je druk om? Maar ik vind het best vervelend dat hij zo uit het niets negatief gaat praten over een ander kindje uit de klas. Dan vraag ik me af waar dat vandaan komt. Heb je zes weken zomervakantie, kan hij opeens na 3 weken zeggen: "Max is echt dom; ...". Echt vriendjes maak je daar natuurlijk niet door.

Juf weet ook niet zo goed wat ze ermee aan moet (en het is een 'oude' juf die ook onderbouwbegeleiding doet). Het lijkt soms of je hem niet kunt bereiken, kijkt ze hem aan, zegt dat hij iets echt daar en daarom moet doen. Hij zegt:"oh ja" en als ze zich omdraait doet hij gewoon weer het tegenovergestelde...

Suiker krijgt hij nauwelijks, want dan is hij helemaal niet te hanteren...

Eind december komt er een schoolpsycholoog meekijken.

Ik ben benieuwd en wie weet heb jij tips ideeën, ik ben niet hopeloos hoor, ben er altijd van overtuigd dat alles goedkomt en niets voor niets is. Maar ik las jouw nieuwsbrief en je schreef dat we je kunnen mailen. Kan nooit kwaad toch?!

Het zou toch vervelend zijn als hij ongelukkig zou worden...
Wat goed dat je me mailt!

Ik wil je eerst graag de opbouw uitleggen van de ontwikkeling van het kind.

Wanneer je geboren wordt ga je veiligheid ontwikkelen om je lekker te voelen in jezelf en met je directe omgeving.

Daarna begint de periode van verbinding maken met jezelf en die omgeving.

Dan krijg je de ontwikkeling van zelfstandigheid. Dit is een vrij lange periode waarin een kind zijn IK ontdekt, binnen de veilige grenzen van het gezin.

Zo rond de 7 jaar komt de stap naar de omgeving, waarbij de omgeving opeens vele male meer invloed heeft op het kind. In deze periode wil het kind zichzelf ervaren d.m.v. hoe anderen naar hem kijken.

In deze periode is Tom aangeland. Het is je als ouder moeilijk voor te stellen hoe groot de stap is die een kind moet maken. Onbewust neemt hij een klein beetje afstand van zijn ouderlijke omgeving om zo open te staan voor de rest van de omgeving.  Zou het kunnen zijn dat jullie zo close zijn (jullie zijn veel met zijn tweeën) dat deze stap de buitenwereld in moeilijk te maken is voor hem?  Als dat zo is dan bouwt hij spanning op in zijn lijfje waardoor de natuurlijke ontwikkeling niet gevolgd kan worden. Die spanning zorgt er dan voor dat er minder aandacht is voor alles wat hij voor de rest mag leren.

Ook dat hij “negatieve” dingen zegt over andere kinderen, wijst op het feit dat hij in de ontwikkeling zit van IK en de Ander. Je kunt alleen ontdekken wie jij bent door de ander te zien voor wie hij is. Dat er nu nog alleen negatieve dingen uitkomen zegt iets over de wijze waarop hij zichzelf nu ziet. Blijkbaar vind hij zichzelf niet erg slim en ik kan me voorstellen dat hij zich niet slim voelt, gezien dat wat jij schrijft over wat er gebeurd op school met juf e.d.

Dus wat kun je hier nu mee??

Ik zou als ik jou was kijken hoe je Tom wat meer los kan laten. Geef hem wat meer ruimte om te ontdekken om dingen zelf te doen en zelf op te lossen. Dat zijn lijfje zo graag wil stampen en slaan geeft aan dat hij spanning kwijt moet. Zit hij op een sport waar hij zijn energie in kwijt kan? Het liefst in de natuur! Probeer zijn gedrag niet als negatief te zien en te bestempelen. Geef er ook niet te veel aandacht aan, want dat is niet best voor zijn eigenwaarde.