Ik gaf laatst een lezing over het kind van deze tijd. Er waren veel belangstellenden, een mevrouw was duidelijk geraakt toen ze achteraf naar me toe kwam. Ze zei: “Ik heb een zoontje van 6 jaar oud en af en toe begrijpen we elkaar helemaal niet. Ik reageer dan vanuit mijn emotie te streng naar hem. Achteraf vind ik het dan zo moeilijk om me niet schuldig te voelen, hoe heb jij dat gedaan met Jesse?” Mijn antwoord vind je hier.

Dit is typisch een vraag vanuit de hardheid naar jezelf. Het lijkt zo makkelijk en zo egoïstisch om jezelf te vergeven voor alles wat je niet handig aanpakt met je kind. Bekijk het echter eens van de andere kant. Wat gebeurt er als je jezelf niet vergeeft? Dan blijf je je kind vanuit schuldgevoel benaderen. Hierdoor ga je veel sneller over je grenzen heen.
Je geeft je kind een groter cadeautje of je geeft hem dat extra koekje. Uiteindelijk voel je je daar ook niet gelukkig mee en komt het moment dat je opnieuw niet handig reageert alleen maar sneller. Jouw schuldgevoel creëert een groter schuldgevoel.

Eigenlijk is er dus maar een oplossing: stop met jezelf schuldig voelen. Zet de knop mentaal om en werk aan jezelf zodat het gevoel uiteindelijk ook verdwijnt! Schuldgevoel is een soort gewoonte die vooral de vrouwen kennen, het vermogen om je schuldig te voelen ontstaat door de ontwikkeling van empathie voor een ander. Het maakt dat je als 'egoïstisch' peutertje de stap de buitenwereld in kan maken en verbinding kan maken met die buitenwereld. Die stap is nodig om uiteindelijk als een gezonde volwassene deel te nemen aan de maatschappij. Echter wanneer het schuldgevoel gaat zorgen dat je juist naar binnen trekt en jezelf allerlei verwijten maakt waardoor je jezelf voor de buitenwereld gaat verbergen dan mist het zijn doel volledig!