Als dat míjn kind was… opvoedingsergernissen
(en wat je daar wel en beter niet aan kunt doen)

Wie ergert zich nooit aan andermans kinderen en de manier waarop die worden opgevoed? Maar móet je altijd je tong afbijten? Tussen familie of vrienden adviseren en je bemoeien met andermans zaken zit weliswaar maar een heel dun scheidslijntje, maar met deze tip kun je misschien een verschil maken.

 width=‘Waarom kunnen ze niet gewoon samen spelen?’
Sonja: “Onze twee buurjongetjes zijn de meppertjes uit de buurt. Ze zijn nog maar 6 en 4 jaar oud, maar mijn haren gaan al overeind staan zodra ik ze zíe. Iedere keer als mijn kinderen, 8 en 5 jaar oud, buiten spelen, komen ze om beurten huilend thuis. Dan zijn ze weer geslagen of geschopt door die twee etterbakjes. Bovendien hebben ze geen manieren, ze luisteren slecht en spugen de poort onder. Hun moeder zien we nauwelijks buiten om haar kinderen te controleren of corrigeren. Als míjn kinderen zich zo zouden gedragen, dan zou ik om de haverklap naar buiten lopen om te kijken wat ze uitspoken. We hebben haar wel eens op het gedrag van haar kinderen aangesproken, maar dan zegt ze: “Het zijn kinderen, hè, die slaan allemaal wel eens.” Inmiddels zijn we zover dat we geheel tegen onze principes in tegen onze kinderen zeggen dat ze maar heel hard terug moeten slaan of schoppen. Dat is natuurlijk geen oplossing, maar wat moeten we dan? Waarom kunnen ze niet gewoon leuk samen spelen zonder dat die jongetjes ze, bewust maar zonder reden, pijn doen?

Niet doen!
Kinderen zoeken net als dieren de hiërarchie in de groep: wie is de baas, wie is de slimste, wie is de sterkste? Dat is heel natuurlijk gedrag. Een keer huilend thuiskomen omdat je bent geslagen, hoort daarbij. Maar hoewel het natuurlijk niet de bedoeling is dat ze meerdere malen huilend thuis komen, moet je toch oppassen dat je niet voor je kind gaat invullen hoe ze de situatie moeten aanpakken.

Wel doen!
Geef je kinderen de kans het zelf op te lossen. Keur het gedrag van de jongens af op het moment dat je kinderen erover vertellen, troost je kinderen, maar besteed er verder geen aandacht aan. Vergis je niet: kinderen weten vaak heel goed hoe ze iets moeten oplossen. Als wij ons in hun wereld mengen, krijgen ze niet de kans hun eigen oplossingen uit te proberen. Misschien is het ook nodig om die jongetjes even te laten zien hoeveel pijn ze andere kindjes doen. Als hun eigen ouders dit niet doen, moet jij er misschien voor zorgen dat ze zich daar bewust van worden. Want íemand zal ze duidelijk moeten maken dat je kinderen last hebben van hun gedrag.

(fragment uit interview Sylvia Leegwater in Libelle – door Susan Haveman)