“Je zou denken dat hij van suiker is”
Petra: “Zes jaar geleden is onze oudste kleinzoon geboren. Twee jaar later kreeg hij er een zusje bij. We zijn dolgelukkig met die kinderen, maar je zou denken dat ze van suiker zijn, zo voorzichtig zijn mijn dochter en schoonzoon met ze.
 width=Tè voorzichtig, volgens ons, want die kinderen zijn helemaal niet weerbaar. Lucas praat alleen maar zachtjes en kijkt niemand recht in de ogen. Laatst kwam mijn zoon, de oom van Lucas, na drie maanden werken in het Midden-Oosten terug naar huis. Wij gingen hem natuurlijk afhalen op Schiphol, samen met zijn vrouw en hun tweejarig dochtertje. Die vond het geweldig: vliegtuigen kijken met opa! Bij de aankomsthal troffen we mijn dochter, helemaal alleen. Toen we vroegen waar Lucas en zijn zusje waren, antwoordde ze: ‘Het is hier veel te druk voor die kinderen’. Volgens mij maak je er op die manier juist van die tere popjes van die nergens tegen kunnen. En dat zou ik mijn dochter dolgraag willen vertellen, maar ik weet niet hoe.”

Niet doen!
Vertel je dochter niet wat je denkt te zien bij de kinderen. Dat is een directe aanval op haar manier van opvoeden. Opvoeden is al niet makkelijk en op die manier zou je de ouders alleen maar onzekerder maken.

Wel doen!
Misschien kun je aan de hand van een artikel in een tijdschrift een gesprek met je dochter aangaan over de opvoeding van kinderen. Vertel je dochter hoe jij over opvoeden in het algemeen denkt. Vertel haar wat jij belangrijk vind en wat er in jouw ogen de laatste tijd allemaal veranderd is. Wees open en hou het algemeen. Zo creëer je een gesprek, zonder dat je haar manier van opvoeden aanvalt en leer je elkaars standpunten kennen.

(uit interview Libelle – door Susan Haveman)