width=“Hij luistert niet naar me. Ik voel me niet gehoord en gezien door hem. Zit ik daar om half één klaar met lekkere warme broodjes. SPECIAAL voor hem gebakken en dan belt hij om één uur op dat hij bij een vriendje blijft eten. Hij gaat echt te ver hoor!! Hij doet maar! Hij speelt met vriendjes komt nog net even thuis om te eten en te slapen en voor de rest is hij weg!”

Verhit zit een cursist van mijn cursus Opvoeden op de stoel tegenover me. Ze kijkt verontwaardigt rond naar de rest van de cursisten. Het is voor haar duidelijk dat ze volkomen gelijk heeft in haar statement dat HIJ te ver gaat. Ook is voor iedereen duidelijk dat er onder de boosheid en verontwaardiging een hoop pijn schuilt. Op mijn vraag wat ze zou willen van haar 9-jarige zoon antwoord ze: “Ik wil dat hij thuis komt na school. Dat hij daarna met een vriendje gaat spelen prima! Maar hij moet weten wat de huisregels zijn. Om 17.30 eten wij altijd en dan moet hij niet om 18.00 nog eens aan komen lopen. Oh vergeten? Niks vergeten! Hij heeft zijn vrijheid nodig en ik heb hem al zo los gelaten maar nu neemt hij drie stappen te veel”.

Hij kan weer ademhalen nu de druk van het presteren weg is

Deze moeder heeft het over haar zoon die na de zomervakantie na jaren van zwoegen in het reguliere circuit naar het speciaal onderwijs is gegaan. Hij kan weer ademhalen nu de druk van het presteren van hem af is gevallen. Tegelijkertijd moet hij  proberen een weg te vinden in een nieuw schoolsysteem.
Nick leeft helemaal op. Vanaf  dag één heeft hij daar vrienden gemaakt. Is hij op pad met zijn vrienden en test hij zijn vader en moeder uit in de vrijheid die ze hem bieden. De capriolen die deze jongen uithaalt zijn voor zowel de moeder als ons vermakelijk en we hebben al heel wat pret beleeft aan deze verhalen gedurende de cursus avonden. En hoewel de moeder smakelijk mee lacht zit er toch ook een stuk pijn in haar verhaal.

Waarin voelt ze zich niet gezien en gehoord?

Waar doet haar zoon haar nu in tekort? Waarin voelt ze zich niet gezien en niet gehoord? Mijn vraag aan haar is: “Waar reageer je nu precies op? Op het feit dat hij te laat thuis is. Op het feit dat hij plezier heeft op deze nieuwe school? Of reageer je op jouw gevoel dat je de kans wordt ontnomen om hem te  laten zien wat een liefdevolle moeder je bent? Dat je er altijd voor hem bent. Wat raakt je nu precies?”

Ze wil zo graag zorgen

Eigenlijk zijn die laatste woorden al overbodig. Want dat is precies waar het hem om draait. Ze wil zo graag zorgen, zo graag klaar staan voor haar beide kinderen. Als haar kinderen het moeilijk hebben dan springt ze onmiddellijk voor ze in de bres. Ze trekt ten strijde naar de juffen en meesters voor de klas, ze trekt ten strijde naar buurmannen die klagen over de kinderen. Alles in haar roept maar één ding: “Laat mijn kinderen nooit het gevoel krijgen dat ik er niet voor ze ben geweest in hun jeugd. Niet zoals mijn ouders er nooit voor mij waren”.

Daar ligt haar pijn, haar stukje jeugd

Het gevolg is dat ze haar kinderen wel los kan laten op praktische punten want daar legt haar pijn niet. Zij houdt haar kinderen in een wurg greep op emotioneel gebied. Daar ligt haar pijn, haar stukje jeugd. Het gevoel dat ze als klein meisje niet werd gezien en gehoord. Haar geploeter op een school omdat dyslectie in die tijd nog niet geconstateerd werd. Haar pijn als ze voor de zoveelste keer te horen kreeg van haar ouders en leerkrachten dat ze dom was en het toch niet zou halen. Haar verdriet en eenzaamheid die ze had ervaren als ze voor de zoveelste keer een onvoldoende terug kreeg. Haar pijn dat ze er helemaal alleen voor stond.

Wat over moest zijn was de pijn

Wat was ze op veertienjarige leeftijd blij met haar vriend die er wel voor haar was, die wel naar haar luisterde en haar het gevoel gaf dat ze de moeite waard was. Uit dit huwelijk zijn twee prachtige kinderen geboren. Nick en Dylan. Dylan (11) was ooit ook zo’n doerak die haar woede en verdriet op riep. Waar ze tegen haar bewutste wil, vol schaamte kon schreeuwen dat het nu maar eens over moest zijn. En wat moest er over zijn? Niet datgene wat dit kind op dat moment aan het doen was. Wat over moest zijn was de pijn. Datgene wat haar zo’n pijn deed in zijn gedrag was de reden achter het gedrag. Het waarom.

Wat haar raakte was de pijn van het onbegrip wat hij uitstraalde

Waarom vertoonde hij dit gedrag? Dylan gaf al op jonge leeftijd te kennen dat hij zich niet begrepen voelde en dat hij geen veilig plekje kon vinden op deze aardbol. Daar kwam gedrag uit voort van  boosheid en frustratie. Woedeaanvallen, de strijd aangaan etc. Maar wat haar werkelijk raakte was de pijn van het onbegrip wat hij uitstraalde.
Dylan had al vroeg geleerd niet over zijn gevoelens te praten. Die spiegel had hij niet meegekregen vanuit huis. En het ergste voor zijn moeder was om geconfronteerd te worden met een kind dat zich duidelijk verdrietig, boos en onbegrepen voelde maar er absoluut niet over kon praten. Zij werd geconfronteerd met zich zelf.

Dit maakte haar machteloos en dat wakkerde haar woede weer op. Dylan heeft zich in de jaren leren aanpassen. Hij heeft geleerd tegemoet te komen aan de verlangens en de behoeften van zijn moeder. Niet zonder slag of stoot. Ook niet zonder gevolgen. Dylan heeft veel fysieke klachten gecreëerd. Als reactie of  om te kunnen voldoen aan de zorgzame kanten van zijn moeder? Mijn zorg als coach/therapeut/vriendin gaat dan ook veel meer uit naar Dylan dan naar Nick. Nick heeft het vertrouwen in zichzelf nog. Nick zegt ‘Ho!!’ tegen de drang van zijn moeder om te zorgen.

Pak het op

Nick staat sterk in zijn eigen wereldje en laat zich niet zo makkelijk vangen in de onopgeloste pijnen van zijn moeder. Mijn woorden naar deze moeder waren dan ook: “Wees blij dat hij niet naar jou luistert. Dank God, de kosmos of jezelf om deze fantastische creatie van pure kinderliefde die jou omringt. Je mag los komen van de pijn van vroeger. Heel jezelf op dit punt en laat je kind de spiegel zijn voor jou om te kunnen waarnemen in hoeverre het je gelukt is om daadwerkelijk los te komen van die oude pijn. Pak het op.
Uit de boosheid die je ervaren hebt als kind omdat je niet gezien werd als het meest mooie volmaakte wezen wat er bestond op deze wereld. Uit je verdriet om alle pijn die dit kleine meisje heeft ervaren in de afwijzing van haar ouders. Geef het verdriet de woede en de angst de ruimte om er te zijn. Keur het niet af. Jij hebt het recht om boos te zijn. Jij hebt het recht om verdrietig en bang te zijn.
Uit het en laat de volwassen jij ernaar luisteren en haar goedkeuring uit spreken naar dit kind in jou dat zoveel verdriet mee draagt. Geef het kleine meisje in jou de ruimte om zich kenbaar te maken en uit te spreken en je zult zien dat het zich vredig gaat voelen. Wat gebeurd is is gebeurd. Het is de afkeuring die je dagelijks over dit meisje gooit door zo boos te zijn op Nick die er voor zorgt dat het verleden zich manifesteert in het heden. Laat het heden een kans krijgen. Heel het verleden en laat het los.

Het is niet Nick die niet naar jou luistert. Jij luistert niet naar dat kleine meisje in jou zelf!”