MadeliefIk heb altijd bewondering gehad voor mensen die door het leven heen huppelden. Zorgeloos, hun hoofd niet omdraaiend naar het verleden, vooruit kijken, denken en doen. Staan waar ze voor staan, niet bang om hun mening te geven. Wetend wat ze willen, waar ze voor staan, wie ze zijn. Geen drukte in hun hoofd. Geen ellendig gevoel in hun lichaam en niet weten waarom ze zich zo voelen, Gewoon lekker hun ding doen en zich niet druk maken. Het is eigenlijk geen bewondering, maar, helaas jaloezie. Een heel vervelende, emotie.

Op vakantie, in het jaar 1992, kwam ik in Portugal de toen 22 jarige Madelief tegen. We zaten in dezelfde bus. Ik was voor het eerst alleen op vakantie, zat er helemaal doorheen, wist niet meer wie ik was en wat ik nou eigenlijk van het leven wilde, ik vroeg me dikwijls af, hoe zou het leven er over jaren uit zien. Zal ik eindelijk mijn passie hebben gevonden en daar heerlijk in vrede mee kunnen leven. Nu was ik alleen maar bezig met denken, denken en nog eens denken. Terwijl ik toch echt een gevoelsmens ben.

Daar in het verre Portugal kwam ik dus Madelief tegen, we raakten aan de praat, over de vakantie, werk, eigenlijk over van alles. Wat een sterk persoon , wat een spontane meid, ik bewonderde haar aan alle kanten. Ze had echt alles mee, ze was mooi, gezellig, vrolijk, had altijd wel wat leuks te vertellen, ja, zij huppelde door het leven. Ik deed mij zoals altijd weer anders voor. Ja hoor, prima met mij gaat ook alles naar wens in mijn leven, ik ben heerlijk in mijn eentje op vakantie, zaaaalig! Dat is wat ik zei, maar niks was natuurlijk minder waar, ik was aan het vluchten voor het echte leven , ik probeerde daar in Portugal, iets te vinden, het geluk, een teken, iets, want nu had ik niks, voelde me een vreemde in mijn eigen lichaam.

Naarmate de week volgde, hadden Madelief en ik steeds meer contact, we winkelden samen. Gingen naar het strand, aten samen. Door haar leuke en positieve verhalen over haar leventje, voelde ik me steeds naarder. we waren van dezelfde leeftijd, 20 jaar, maar zij was al zoveel verder. Ik voelde me echt een nietsnut, een loser, wat stelde ik eigenlijk voor.

Ik luisterde aandachtig naar alles wat ze mij te vertellen had, haar vader was op jonge leeftijd overleden. Ze bleef over met haar moeder en broertje. Haar moeder, gaf in die tijd haar broertje meer aandacht, hij was jonger dan haar. Haar moeder dacht dat zij het wel zou redden, zij was een sterk persoon. En inderdaad, dat is zij ook. Madelief vertelden dat zij toen veel het huis ontvluchtte, om maar niet in die bedompte nare sfeer te moeten zitten. Ze ging blowen, om lekker even uit haar hoofd te verdwijnen. Ik voelde me nu helemaal naar, zij die zoveel had meegemaakt en toch zo positief nog kon zijn.

Toen ik op een avond naar de sterren zat te kijken en naar de golven die over de rotsen kolkte, kreeg ik een visioen. Er kwam een soort licht door mij heen, een verwarmde straal, een beeld van kracht, die ik niet kan beschrijven. Ik moest verder met dit mooie leven, ik moest positief denken, de kracht die zeker in mij zit laten stromen. Als ik negatief denk word ik dat ook. Houd je geest zuiver, want wat een mens denkt dat wordt hij.

Daar op het verre strand in een ver land, kwam ik opeens tot zoveel inzichten. Ik kwam tot een conclusie. Iedereen in deze wereld maakt nare dingen mee. Iedereen heeft weleens nare gedachte. Iedereen weet wel eens niet wat hij wil. iedereen loopt weleens vast. Het leven is moeilijk, vooral op deze leeftijd. Wat ga je doen voor de rest van je leven, wat wil je bereiken. Het is zo`n klus om dat maar even te klaren. Maar het hoeft niet altijd perfect te zijn. Ik hoef niet altijd perfect te zijn. Ik moet genieten van wat er wel is, wat ik leuk vind, waar ik goed in ben. Ik ben een goed mens en dat ga ik de wereld en vooral mezelf vanaf NU laten zien!

Dank je wel Madelief! Mooi positief mens....

 

Door Marijke Boersma.