Kleine ijsbeer leeft samen met zijn familie op de Noordpool.

Alle dagen speelt hij met zijn broertjes en zusjes, maar steeds weer gebeurd er iets ongelukkigs. De ene keer komt hij in een wak terecht, waar hij maar ternauwernood uit kan klimmen, de andere keer zwemt hij tegen een ijsberg aan en beschadigd zijn hoofd...en zo gaat het maar door. Zijn broertjes en zusjes lachen hem uit: 'haha, jij kunt ook niets goed doen hè'. Kleine ijsbeer is verdrietig. Hij heeft het gevoel dat hij voor het ongeluk geboren is.

Op een mooie zonnige dag neemt kleine ijsbeer een besluit. Hij wil graag een leeuw ontmoeten. Want een leeuw is moedig, sterk, imposant en gelooft in zichzelf. Kleine ijsbeer wil dit ook en hoopt van de leeuw te kunnen leren. Hij besluit op reis te gaan naar Afrika.

Zijn familie probeert hem om te praten. je kunt toch niet naar Afrika reizen? Dat is heel ver. Hoe ga je dat doen? Straks krijg je een ongeluk? En in Afrika is het warm...daar kun je als ijsbeer toch niet overleven? Kleine ijsbeer hoort het allemaal aan, maar houd stand. Hij gaat naar Afrika! Ook al gelooft niemand dat hij dat kan.

Op dat moment voelt hij gekriebel in zijn buik van opwinding. Hij gaat op reis!

De volgende dag neemt hij afscheid van zijn familie en begint te lopen in de richting van Afrika. Op een gegeven moment kan hij niet verder, hij is bij zee aangekomen.

O jee, denkt kleine ijsbeer. Wat moet ik nu? Ik wil naar de overkant! Hoe ga ik daar komen?

Op dat moment begint het water te bewegen en komt er een enorme witte watervogel tevoorschijn. Ze bewondert de kleine ijsbeer dat hij deze reis maakt en ze nodigt hem uit om op haar rug plaats te nemen. Kleine ijsbeer vindt dit eng, maar stapt toch op haar rug. De watervogel komt met veel kracht in beweging en slaat haar gigantische vleugels uit! Ze vliegen dagen en nachten...en kleine ijsbeer durft steeds meer op de watervogel te vertrouwen. Hij durft zelfs op haar rug te slapen!

De lucht wordt steeds warmer en warmer en ze zien land onder zich verschijnen.

Ze zijn in Afrika! Kleine ijsbeer bedankt de witte watervogel voor haar hulp en vervolgt zijn reis door de savanne. Hij heeft het warm en heeft dorst, maar heeft maar één doel, een leeuw ontmoeten. En op een dag ziet hij HEM! Hij ligt onder een boom te slapen.

Kleine ijsbeer blijft op een afstand en ziet leeuwinnen en kleine leeuwtjes die aan het spelen zijn. Er schiet een steek door zijn borst...hij mist zijn eigen familie en een traan biggelt over zijn wang. Dan hoort hij de leeuwinnen klagen. Ze hebben tijdens de jacht weer geen voedsel gevonden! Daar zal de 'koning' niet blij mee zijn.

De moed zakt kleine ijsbeer in zijn poten, straks eten ze hem op!

Dan wordt de Leeuw wakker. Hij rekt zich uit en gromt tegen de leeuwinnen: "Waar blijft mijn eten!" Hij kijkt woest in het rond en opeens valt zijn oog op iets wits in de verte.

Hij wrijft met zijn grote poot in zijn ogen. Ziet hij het goed? Dat is een kleine ijsbeer!

Langzaam komt hij overeind en loopt naar de kleine ijsbeer toe. Kleine ijsbeer kan geen kant op, hij staat vastgenageld op de grond. Maar dan bedenkt hij zich. Dit is wat hij wilde, hij wilde een Leeuw ontmoeten! Hij ontspant zich en loopt vol vertrouwen in de richting van de Leeuw.

De leeuwinnen willen de kleine ijsbeer aanvallen.

Maar de Leeuw heft zijn poot op in de lucht en neemt kleine ijsbeer in bescherming.

"Zeg kleine ijsbeer, wat doe jij hier in Afrika? Ben je verdwaald?"

En kleine ijsbeer vertelt zijn verhaal. Dat hij zo graag een leeuw wilde ontmoeten, om van hem te leren. Dat hij ook graag moedig en sterk wil zijn en in zichzelf wil geloven.

En dat zijn familie geen vertrouwen in hem had dat hij deze reis kon overleven.

"Maar kleine ijsbeer. Kijk nu eens naar jezelf! Jij hebt een lange reis gemaakt om van de Noordpool naar hier te komen. Je hebt allemaal obstakels overwonnen. Je hebt de warmte en je dorst opzij gezet…omdat je maar één doel had! En dat was mij ontmoeten!

En dan vraag je mij of ik jou kan leren moedig te zijn?"

En kleine ijsbeer ontdekte dat als hij écht iets wil vanuit zijn hart, dat het hem dan gaat lukken.

Hij voelt dat hij helemaal op zichzelf kan vertrouwen.

Geschreven door Suzanne Jongerius-Kalf

www.hetkleurenkind.nl