Een innerlijk kind is een herinnering 'bevroren in de tijd'. Een herinnering die je op dat moment niet kon verwerken en dus ergens in je lichaam ligt opgeslagen, wachtend op het moment dat jij wel in staat bent om de ervaring te verwerken. Wanneer je in het dagelijks leven iets meemaakt wat grenst aan de herinnering van toen, wordt het innerlijk kind in jou wakker. Van af dat moment ben jij niet meer je volwassen zelf maar ben je weer het kindje van toen die iets meemaakt wat onveilig voelt. Je mogelijkheden qua denken blijven steken op een leeftijd waarin je de ervaring niet begreep. Je reactie zal dan ook weer het zelfde zijn als toen.

Wanneer je zelf kinderen krijgt, ontwaken er veel herinneringen uit jouw jeugd. Herinneringen die warm en mooi zijn, maar ook herinneringen waarin je je eenzaam en onbegrepen hebt gevoeld. Je beslist als moeder of vader bijna altijd wat je wel en wat je niet wilt herhalen van jouw opvoeding. En toch zie je als ouder dat jouw kind in dezelfde situaties terecht komt. Bij het zien van de pijn van je kind,  staat jouw innerlijk kind op. Je ziet jezelf reageren vanuit jouw oude pijn. Je voelt dat je je kind hier niet mee helpt maar je kunt ook niets anders bedenken. Je ervaart boosheid, verdriet en / of machteloosheid. Pas wanneer je zeggenschap neemt over jouw eigen kind stukken, kun je met volwassen vader- of moederogen naar de behoefte van jouw kind kijken.

Hopeloos werd ik van Maaike. Als klein kind verschool ze zich al achter mij wanneer we bekenden op straat tegenkwamen of gezellig op visite gingen. Later durfde ze zelfs geen
boodschap te doen omdat ze bang was dat ze het niet goed deed. Ik heb haar honderden keren verteld dat ze het niet fout kon doen. Dat het prima was, waar ze ook mee thuis
kwam. Dat ze het kon! Dat ze een heel slim meisje was. Het hielp echter niets. Maaike is zelfs op assertiviteitstraining geweest. Dit hielp in het begin wel, maar ik zag haar met
de overgang naar het voortgezet onderwijs toch weer terugvallen in haar patroon van onzekerheid.
Totdat ik eens goed naar mezelf ging kijken en er tot mijn schrik achter kwam dat ik ook niet zo’n held was op het gebied van zelfvertrouwen. Ik had het echter flink voor mezelf
verborgen gehouden. Ik zorgde er gewoon voor dat Jan de dingen deed die ik eng vond.  Zoals verkeerde aankopen ruilen, telefoontjes plegen, op stap gaan naar een plek die ik
niet kende et cetera. Vanaf dat moment ben ik aan mezelf gaan werken. Maaike heeft daar nog net de vruchten van kunnen plukken. Nu gaat het ook veel beter met haar. Het
was net of de knop omging. Nu studeert ze op maatschappelijk werk in Amsterdam en ze heeft het echt reuze naar haar zin!
                                                                                                                                                                                                                                                                                               Ingrid (51), Jan (55), Maaike (19)

Uit het boek "De kracht van het Gezin"