"Wat zou je het liefst achter je willen laten?", vroeg ik een 50 jarige mannelijke cliënt. “Mijn boosheid wanneer ik me niet gezien of gehoord voel”, was zijn directe antwoord. “Ik trek me alles heel persoonlijk aan. Kinderen die hun schoenen niet opruimen, een onredelijke cliënt op mijn werk, een chagrijnige kassajuffrouw. In mij stijgt een grote behoefte om iedereen zijn oren even te wassen wanneer het even niet gaat zoals ik het wil. Alsof de kinderen die schoenen speciaal voor mij daar neer gezet hebben. Alsof die schoenen zeggen: ‘Kijk eens papa, ik heb maling aan jouw regels’.

Op werkgebied heb ik het gevoel dat cliënten mij persoonlijk aanvallen wanneer ze de regels van het werk overtreden. Ik maak alles persoonlijk zodat ik daarna mijn woede en frustratie op ze kan botvieren. In mijn hoofd weet ik echt wel dat het niet persoonlijk is. Echter, op zo’n moment maakt mijn hoofd kortsluiting en dan ben ik niet meer voor reden vatbaar. Ik scheld mensen letterlijk uit en apparaten vliegen tegen de muur of de grond. Ik heb het afgelopen jaar al twee nieuwe telefoons moeten bestellen!”
Een mooie ingang voor een innerlijk kind sessie. Niet de boosheid maar het gevoel eronder is hier van groot belang. Wat maakt dat deze cliënt zich niet gezien of gehoord voelt door zijn omgeving? We komen er al snel achter dat onder dit gedrag een heel klein kind schuilgaat. Een jongetje van drie dat in de box zijn handen uitstrekt in het verlangen opgetild en gekoesterd te worden. Een innerlijk kind dat door een tekort aan aandacht niet heeft kunnen opgroeien tot de volwassen man die nu voor me zit.

Een schreeuw om aandacht

Natuurlijk is een ander deel van deze man doorgegroeid en ontwikkeld tot een volwassen man met een volwassen bestaan; een goede baan, vrouw en kinderen en een rijk sociaal leven. Echter onder de oppervlakte is een drie jarig jongetje aanwezig wat letterlijk schreeuwt om aandacht. Het beeld van het jongetje is zo indringend dat mijn cliënt tranen in zijn ogen krijgt. Hij verteld over zijn jeugd. Twee ouders die hard moesten werken om de winkel te laten draaien. Een moeder die naast het huishouden ook veel zelf in de winkel stond. Ze hadden het zwaar en hadden gewoon geen tijd voor hem. De box was een makkelijke uitkomst.

De kracht van boosheid

Mijn cliënt zucht berustend. Er is geen spoortje boosheid te vinden in zijn stem of in zijn fysiek. Logisch dat hij zelf nooit de connectie heeft gelegd tussen het behoeftige kind in hem en zijn boosheid. Om helderheid te verschaffen leg ik mijn cliënt uit dat elk kind boosheid voelt wanneer er niet voldaan wordt aan zijn natuurlijke verlangens als geborgenheid, liefdevolle reflectie, zorg etc. Deze boosheid is vaak zo groot dat het voor het kind zelf bedreigend overkomt. Immers boosheid is naar buiten gericht en maakt dat je mensen van je afduwt. Terwijl de behoefte juist is om gezien en opgepakt te worden. De boosheid slaat dan ook al snel om in schuldgevoelens. De kracht van de boosheid wordt daarbij naar binnen getrokken om verwoestende overtuigingen en schuldgevoelens te creëren.

Hoe ontstaat een innerlijk kind

Het kind zal hier aan zijn natuurlijke eigenwaarde gaan twijfelen met overtuigingen als: ‘Ik ben te veel of ik ben niets waard.’ Hierdoor wordt het weer een ‘lief’ kind en is de kans groter dat zijn ouders hem liefde gaan geven. Vaak komen hier ook vergoelijkende gedachten omhoog als: ‘Zij hebben het ook druk. Ze kunnen er ook niets aan doen dat ze geen tijd voor mij hebben.’ Dit is het moment dat er een afgescheiden deel in het kind ontstaat die nooit ouder zal worden in zijn gedrag, denken en handelen dan dat moment. Dit kindsdeel zal blijven vechten om gezien te worden met al zijn kinderlijke vermogens. De rest van het kind groeit echter verder en wordt volwassen.

De volwassene zal ongemerkt van het kindsdeel in hem zijn uiterste best doen om zich aan te passen om de overtuiging die hij gecreëerd heeft niet te voelen. Zo kan het gebeuren dat mijn cliënt aan de ene kant een heel boos kind is en aan de andere kant een keurig aangepaste volwassene. Elke aanwijzing op het vlak dat hij niet gezien wordt, maakt dat het driejarig kind in hem naar boven komt. Vechtend alsof zijn leven er van af hangt, terwijl de volwassene in hem alles keurig weet te rechtvaardigen.

Geef het innerlijke kind de ruimte

Mijn cliënt knikt begrijpend. Het kwartje valt. Zijn boosheid naar alles en iedereen die hem niet lijkt te zien of horen komt vanuit dit kleine jongetje. De eerste stappen naar heling worden gemaakt wanneer hij begrijpt dat het jongetje alle recht heeft om boos te zijn op zijn ouders. Dit jongetje is te kort gekomen en heeft niets aan de verzachtende omstandigheden waarin de ouders zaten. Het enige wat hij wil is gewoon boos zijn. Boos mogen zijn, van zijn ouders, zijn volwassen ik en van zichzelf. En dat is wat de volwassen man in mijn cliënt zijn kleine kindsdeel van nu af aan gaat toestaan. Gewoon door dit jongetje de ruimte te geven zijn boosheid te ventileren door op een kussen te slaan of door hem een boze brief naar zijn ouders te laten schrijven – zonder deze te versturen. Wanneer het kind in hem zich gehoord en gezien voelt, zal de behoefte van het kind om om zich heen te slaan sterk verminderen. Zo groeien kindsdeel en volwassene naar elkaar toe en geven elkaar wat ze nodig hebben.

Workshop Innerlijk Kind

Meer weten over het ontstaan en contact maken met een Innerlijk Kind? Van 15 t/m 17 juni vindt bij Djoj in Rotterdam de driedaagse workshop Innerlijk Kind plaats. Kijk hier voor alle informatie!