Regelmatig vertellen moeders in mijn praktijk over kinderen die driftbuien krijgen, hun broertje, zusje of zichzelf pijn doen. Wanneer de ouder daar met het kind over wil praten, krijgt deze te horen: “Ik weet niet waarom ik het doe. Het gebeurt gewoon. Ik kan het niet stoppen”. Als ouder kun je daar van schrikken. Naast de schrik, ontstaat vaak ook een machteloosheid. Als het kind zelf niet weet waarom het dit gedrag vertoont, wat kun jij daar als ouder dan mee?

Waarom had hij van die woedeaanvallen?

Zo kwam Karen, moeder van Bram (8) en Elise (5), naar me toe. Bram heeft sinds zijn geboorte een stevig karakter. Hij brulde flink wanneer het tijd was voor de voeding. Ook als peuter onderzocht hij geestdriftig zijn eigen grenzen en die van zijn moeder. Wanneer hij tegen een grens opliep, werd Bram erg boos en gefrustreerd. Hij kon soms wel een uur lang met zijn hoofd op de grond of tegen een muur bonken.
Bram vertoonde dit gedrag niet op school of bij opa en oma. Was het niet nodig om daar een woedeaanval te krijgen? Had Bram alleen bij haar last van dit extreme gedrag? Houdt ze hem te kort? Bram wordt ouder en de driftbuien nemen toe. De school adviseert om hulp te zoeken. Karen is erg bezorgd en Bram heeft het er moeilijk mee. Wanneer ze met Bram probeert te praten dan zegt hij steevast: “Het gebeurt gewoon. Ik kan het niet helpen”.

Hij vangt veel prikkels op

Ik stel Karen gerust door te vertellen dat Bram een heel gevoelig jongetje is, dat graag meer van de wereld wil zien dan hij door zijn leeftijd en mogelijkheden kan. Bram doet graag dingen zelfstandig, en gaat graag op onderzoek uit. Als dat niet lukt, raakt hij gefrustreerd en richt hij zich op alles wat er om hem heen gebeurt. Hij vangt dan veel prikkels op. Een prikkel kun je zien als een speldenprikje of een ‘stemmetje’: “Hé, let even op”. “Zie, hoor of voel je mij wel?” Wanneer je als kind veel prikkels voelt, dan ben je de hele dag druk bezig om op al die prikkels te reageren en heb je bijna geen tijd meer om te doen wat je zelf wilt. Dit levert veel spanning op in het lijfje.
Al deze prikkels mag het lichaampje van Bram verwerken en afvoeren. Dat is veel. Te veel.

De driftbui komt vanuit een impuls

Als Bram het niet meer kan verwerken, dan zoekt deze spanning zelf een andere weg. Soms worden kinderen ziek van te veel spanning in hun lijfje, soms klimmen kinderen in de gordijnen om alle spanning los te kunnen laten. Bram wordt echter boos. Hij heeft een manier gevonden waarop hij al die overtollige spanning kan loslaten. Voor een jongetje van acht is dat heel knap!De driftbui komt vanuit een impuls van binnenuit en is voor Bram dan ook niet te begrijpen. “Het gebeurt gewoon”.

Prikkels wegnemen

Karen is zichtbaar opgelucht door deze uitleg. We besluiten prikkels weg te nemen uit de omgeving van Bram. Minder harde muziek, geen snelle computerspelletjes en geen chemische stoffen uit felgekleurde snoepjes. Ook verleggen we grenzen in de opvoeding. Bram fietst nu zelf naar judo en wanneer hij voelt dat hij nog niet moe is, speelt hij in bed nog even met zijn lego. Deze stappen geven Bram meer zelfvertrouwen. Hij richt zich nu meer op zichzelf. Doordat Karen zich minder zorgen maakt over Bram, hoeft Bram zich geen zorgen te maken over zijn gedrag. Dit alles maakt dat Bram minder prikkels opneemt en dat hij minder driftbuien heeft.

Wat is de oorzaak van driftbuien?

Driftbuien worden vaak veroorzaakt door te veel spanning. De grootste spanning wordt veroorzaakt door de zorgen die een ouder heeft voor zijn kind en of de ouder het wel goed doet als opvoeder. Deze zorgen maakt dat het kind zichzelf vreemd, moeilijk, lastig of anders vindt dan anderen. Een kind heeft behoefte om geaccepteerd te worden in al zijn facetten en geeft feilloos zijn behoefte aan. Accepteer zijn eigenwijsheid en vertrouw jezelf dat je het goed doet. Jij bent voor jouw kind de beste ouder die er is!