width=“Het komt wel goed, mam!”, mijn zoon van zestien kan dit op een zeer geruststellende manier zeggen. Het is een boom van een kerel dus hij toornt ver boven mij uit en kijkt op mij neer. Wanneer hij dan ook nog geruststellend een arm om mij heen slaat, geloof ik hem onvoorwaardelijk. Het komt allemaal wel goed.

Mijn jongste zoon heeft een andere beleving van zijn zelfvertrouwen. Hij is kleiner dan ik en kijkt tegen mij op. Ik kijk dus op hem neer. Zijn zelfvertrouwen is ver te zoeken. Bij de komende toetsen voor het voortgezet onderwijs piept en kreunt hij aan alle kanten. Phoe wat is hij zenuwachtig. En nee ik ben niet zo zeker van hem. Twee kinderen twee belevingen. Hoe kan dat wanneer je in acht neemt dat deze twee kinderen beide een spiegel zijn van wat er in mij omgaat. Ben ik zo gespleten? Liggen mijn onderlinge ‘Ikken’ zover uit elkaar?

Reageren vanuit gevoel
Kinderen van deze Tijd reageren vanuit hun gevoel. Ze communiceren met die delen in jou die misschien wel onbewust zijn. Ervaringen en gevoelens die je weggestopt hebt en door je verdedigingsmechanisme veilig opgesloten zitten. Toch zijn het deze ervaringen en gevoelens waarmee het kind van deze tijd communiceert. In mij zit een klein meisje dat gelooft dat ze niet genoeg kennis heeft; dat ze te kort kennis heeft om de wereld te kunnen begrijpen en te overleven. Mijn oudste zoon en mijn jongste zoon communiceren alle twee met dit meisje. De oudste stelt het meisje gerust en overschreeuwt zijn angst, de jongste gaat mee in de angst van het meisje om zo een verbinding te krijgen met zijn moeder. Ik herken ze alle twee. Ook ik overschreeuw het meisje soms en ja, ook ik ga soms mee met de angst van het kleine meisje. En dan is er ergens ook nog een volwassene aanwezig die vanuit een helder weten voelt ; ach, het komt ook wel goed!