width=De vader van mijn kinderen en ik zijn al 2 jaar gescheiden. Alles is ondertussen afgerond maar toch blijf ik sommige dingen lastig vinden. Bijvoorbeeld hoe ik omga met mijn zorg om mijn kinderen als ze ziek zijn. Als ik mijn zorgen uit en vraag of hij naar de huisarts wil gaan, dan is er niks aan de hand. Dus maak ik vast een afspraak voor als ze weer bij mij zijn. Dan krijg je medicijnen die opgelost moeten worden in water en niet lekker zijn. Als je dan zo ver bent dat de medicijnen er eindelijk goed in gaan is het weer tijd voor de overdracht. Hoe is dat voor een kind? Hoe maak je het zo gemakkelijk mogelijk en hoe deal je er als ouder mee dat je je zieke kindje niet kan verzorgen. Tis allemaal goed gekomen hoor, maar ik dacht even 'dit onderwerp stond niet in de bijsluiter van de scheiding' 😉

Wat een mooi onderwerp! Ik kan niet zeggen hoe je daar mee moet dealen. Dat doet ieder mens op zijn eigen manier. Jij zal jouw weg daar in moeten vinden. Ook zullen jullie samen afspraken moeten maken over je kind(eren) Je zult zien dat bij een scheiding de verschillen tussen jou en de vader van je kinderen alleen maar groter worden. Deze waren er ook al in de relatie maar nu in scheiding zullen jullie allebei verder groeien en met andere mensen in aanraking komen die je beïnvloeden.

Je hebt geen invloed meer
Dit maakt dat je twee verschillende kanten op kan groeien en dat je de vader van je kinderen daar niet meer in herkent zoals hij was. Dit is iets wat je als ouder zult moeten accepteren. Jij hebt geen invloed meer op de vader en je hebt ook geen invloed meer op wat hij met jouw kind(eren) doet. Dat betekent dat er af en toe dingen zullen gebeuren waar je het helemaal niet mee eens bent. Belangrijk daarin is dat je wel vertrouwen hebt in het feit dat hij zijn best doet vanuit het beste voor je kind(eren). Dat hij de dingen anders ziet dan jou wil niet zeggen dat hij het helemaal fout ziet. Probeer er dan ook geen wellis nietes spelletje van te maken.

Hoe kun je in al deze soms tegenstrijdige opvoedmethodes nu toch je kind bijstaan?
Door de scheiding zijn er twee gezinnen ontstaan. Het gezin van papa en het gezin van mama. Kinderen onder de tien jaar zien hun ouders nog als goden die weten wat goed is en deze kinderen leven heel erg in het NU. Wat er nu is, is echt.  Wat ze zien, bestaat. Hoe het bij papa gaat is goed en hoe het bij mama gaat is goed. Ook al is het verschillend.

Belangrijk is dat zowel de papa als de mama trouw blijven aan hun eigen kijk op de opvoeding. Het kind zal zich daar het fijnst bij voelen. Een kind dat ouder dan tien jaar is, gaat zichzelf de vragen stellen: “ Waarom is het bij papa anders dan bij mama?” Als er zo’n vraag komt dan beantwoord je hem vanuit jezelf: “Mama vindt…….”. Mocht je kind dan aangeven dat papa dat anders doet of zegt dan kun je duidelijk de grens van jullie gezin aangeven. Papa mag dit vinden. Jij vindt dat. Probeer hier niet in de excuses of beschuldigingen naar je partner te komen. Blijf bij jezelf en vertel je kind eerlijk wat jij vindt, waar jij voor staat.
Doordat je zelf een afspraak maakt laat je heel duidelijk zien dat jij er niet gerust op bent. Jij blijft daarin heel goed bij jezelf.  Als de eventuele medicijnen niet door de vader gegeven worden, geef je hem ook die verantwoordelijkheid. Mocht de ziekte van je kind daardoor erger worden dan zal hij moeten zorgen dat het kind de juiste hulp krijgt. Hij pakt de verantwoordelijkheid door het kind de medicijnen niet te geven en dan moet hij deze ook dragen. Jij hebt je verantwoordelijkheid genomen