kind-oorVaak hebben fysieke klachten een emotionele achtergrond. Onverwerkte emoties zetten zich vast in het lichaam en zorgen daar voor disbalans. Soms is de onverwerkte emotie makkelijk te achterhalen. Even heel simpel gesteld: wanneer je last hebt van je keel, spreek je je niet uit. Wanneer je last van hebt van je ogen, zie je iets over het hoofd.

Ook kinderen kunnen onverwerkte emoties voor hun ouders spiegelen. De onderliggende pijn van de ouder wordt dan via het kind fysiek geuit. Dat doet een kind natuurlijk niet bewust. Het kind reageert ook alleen maar op de prikkels die de ouder afgeeft. In onderstaande casus reageert het kind fysiek op de pijn van de moeder.

“Ik wil graag dat mijn kinderen luisteren”, zegt Marjolein tijdens de intake. Ze verteld hoe haar beide zonen en haar dochter Iris elke keer weer de tijd weten te rekken met het naar bed gaan wanneer het eigenlijk mama tijd is. Tijd voor haarzelf om nog even te kunnen werken of nog even iets te kunnen voorbereiden voor de volgende dag of tijd om weer even tot rust en bij zichzelf te komen zodat ze de volgende dag er weer helemaal voor de kinderen kan zijn. Wanneer ik haar vragen stel over haar jongens vertelt ze diverse situaties waarin ze niet luisteren. Situaties waarin zij haar ruimte niet kan pakken en zij haar kinderen over haar grenzen laat gaat. Ze reageert kalm op mijn vragen. Het vertellen roept geen emotie op. Wanneer ik haar naar Iris vraag komen er wel emoties. De tranen glijden over haar wangen. Ze maakt zich zorgen om Iris. Met Iris gaat het niet goed. Ze heeft veel oorontsteking en is als gevolg daarvan vaak moe. Iris krijgt antibiotica voor de ontsteking wat helemaal indruist tegen het gezonde eet patroon van Marjolein. Door natuurlijke antibiotica te geven weet ze de tijd te rekken tussen de antibioticakuren door maar het voelt niet fijn. Omdat Marjolein zelf al aangaf dat ze het belangrijk vind dat haar kinderen luisteren, laat ik haar de symboliek zien van de oortjes van Iris en de pijn niet gehoord te worden van Marjolein zelf. Op mijn vraag wat Marjolein nu het liefste zou willen, geeft ze aan dat ze haar ruimte meer kan nemen bij haar kinderen. Ze legt uit dat wanneer zij meer haar ruimte kan nemen, ze duidelijker zal zijn tegen haar kinderen en dan zou er meer rust komen. Door middel van de spiertest kijk ik welke emotie haar blokkeert om meer ruimte voor zichzelf te pakken. We komen bij een jonge boze Marjolein terecht. Deze kleine Marjolein heeft gezien hoe haar grote, krachtige zus mishandeld werd door de meester van Marjolein. Marjolein ziet zichzelf ineen gekropen achter haar tafeltje zitten, bang om op te vallen en ruimte in te nemen. Bang voor de gevolgen. Marjolein heeft dus al vroeg geleerd dat wat haar zus zo goed kon, in je kracht staan en ruimte in nemen, meedogenloos afgestraft werd. Iris heeft deze onbewuste emoties bij haar moeder gevoeld en ze reageert hierop door ontstekingen in haar oren. Ze laat met haar ontstoken oortjes aan Marjolein zien dat ze meer naar zichzelf mag luisteren. Kleine Marjolein is getraumatiseerd geraakt door wat ze met haar zus heeft zien gebeuren. De boosheid over het onrecht mag nog geuit worden en de kracht van de boosheid mag omgezet worden in het zetten van grenzen en in op komen voor haarzelf zodat ze vrij van emoties haar ruimte in kan nemen en de kinderen naar haar kunnen luisteren.