schildpadAchter de bergen in een prachtig dal woonde de familie Schildpad. De familie bestond uit een vader en moeder schildpad en samen hadden zij een prachtige dochter Lisanne en een zoon Ruben. Ze hadden het altijd erg naar hun zin. Ze speelden met de andere dieren uit het dal, organiseerden de leukste feesten en sport- en speldagen. Kortom:  ze genoten erg van het leven en elkaar.

Binnenkort was er weer een groot toernooi. Lisanne en Ruben wilden allebei graag meedoen en waren dan ook volop aan het trainen. Ruben was enthousiast en bij ieder stukje verbetering was hij enorm trots op zichzelf. Lisanne was ook aan het trainen en hoewel ze ook steeds beter werd, was het voor haar gevoel nooit goed genoeg. Er was altijd wel iemand die sneller kon rennen of zwemmen, of iemand die er beter uitzag in haar sportpakje. Ze voelde zich steeds vaker “die stomme slome schildpad”.

Ze voelde zich alles behalve prettig
Op een zeker dag keek Lisanne is de spiegel en had ze een raar gevoel in haar buik. Ze wist niet goed waarom maar ze voelde zichzelf allesbehalve prettig. Haar moeder kwam ze als eerste tegen en vertelde haar over haar gevoel. Moeder schildpad voelde eens even aan haar voorhoofd maar dat voelde toch echt net als altijd. Moeder zei: “ Ga maar lekker naar buiten, frisse lucht zal je goed doen.”

Vrouwendingen?
Terwijl ze de tuin in liep kwam ze haar vader tegen die de heg aan het snoeien was. Ook aan hem vertelde ze over haar vervelende gevoel. Daarop antwoorde haar vader: “Vraag dat maar even aan je moeder hoor, van die vrouwendingen hebben vaders geen verstand.” Lisanne slaakte een zucht en liep verder.

Niemand denkt ook aan mij
Toen ze bij het beekje kwam zag ze dat haar kleine broertje alweer flink aan het trainen was. Ze wilde ook even een frisse duik nemen in de hoop dat ze zichzelf daarna wat beter zou voelen. Ruben zwom snel naar haar toe en spetterde haar kletsnat, waarop ze boos wegliep en in zichzelf foeterde: “Niemand denkt ook aan mij…zie je nou wel…ik ben stom, sloom en lelijk, logisch dat niemand mij wil helpen!”

Zal ze springen?
Ze bleef doorlopen totdat ze bij een grote waterval in de rivier kwam. Ze ging aan de rand in het gras zitten huilen. Op een gegeven moment dacht Lisanne dat ze iemand hoorde. Ze keek op maar zag niemand. Ze bleef nog even zitten en toen hoorde ze het wel. Heel in de verte riep iemand “Help, help!” Ze keek langs de waterval naar beneden en zag daar tijger Claire in nood. Lisanne was uiterst verbaasd. Claire is het mooiste en sterkste dier van het hele dorp, hoe kan die nu in nood zijn?
Lisanne twijfelde een moment…zal ze springen en gaan helpen…maar dat kon toch helemaal niet…ze zou nooit sterk genoeg zijn om Claire uit het water te halen…en ze zou ... “Help, help!” Zonder verder nog na te denken nam Lisanne een aanloop en dook in het water. Ze zwom een stuk en pakte onderweg een grote tak die ze in de richting van Clair duwde. “Snel Claire”, riep ze “pak die tak”. Claire pakte de tak en Lisanne zwom op volle kracht vooruit net zolang tot ze op de kant was. Uitgeput lagen ze aan de oever van de rivier. Toen ze eenmaal op adem gekomen waren sprong Claire op en gaf ze Lisanne een dikke knuffel om haar te bedanken. “Je hebt mijn leven gered!”

Redder in nood
Lisanne keek een beetje beduusd voor zich uit. Ik… een leven gered. “Ja!” riep Claire enthousiast “Ik wist altijd al dat jij een echte redder in nood bent. Ik wou dat ik was net als jij!”

Lisanne kreeg er een kleur van en begon te glimlachen. Claire die net wil zijn zoals zij, terwijl Claire het mooiste en snelste dier van het dorp is. Samen liepen ze terug naar het dorp. Ze praatten over helden, redders en idolen. Lisanne voelde zich beter dan van tevoren; zelfs beter dan ooit.

Audrey Smulders