Op een dag in de Zuid Chinese zee zwom Iemanja haar dagelijkse ochtend rondje. Iemanja is een volwassen dolfijnen vrouw, zij heeft een man en twee jongen.
In dit gedeelte van de zee leerde zij steeds meer vissen kennen. Ze woont hier met haar hele gezin sinds de grote kou weg is. Haar jongen, de kinderen gaan iedere dag naar de kwallentuin. Daar krijgen ze les in kleine visjes vangen, welke er eetbaar zijn en welke niet. Hoe je met elkaar moet omgaan. Maar ook voor wie je moet oppassen en niet boos mag maken.

Deze ochtend waren de kinderen vrij van school en Iemanja had zich voorgenomen om een lekker ontbijt te maken en dit op een bijzondere plek op te eten. Nu was zij opzoek naar wat lekkere hapjes. Nadat Iemanja een tas vol lekkers had verzameld zwom zij naar de rotseilandjes om daar te kijken hoe het eruit ziet.
Toen zij in de buurt kwam werd het water lichter en helderder. Boven gekomen keek zij even om zich heen. Het was bijna licht, de maan was nog helder. Boven water was er een adembenemend mooi blauw licht het was ook wat mistig. Prachtig deze plek!

Iemanja ging snel terug om haar gezin te halen. Haar kinderen waren wakker en zaten elkaar achterna tussen het zeewier. Ze kwamen naar haar toen en vroegen: “Waar was je mam? Wat gaan we doen vandaag? Wat eten we? Wat heb je gedaan?”
Voor dat Iemanja de vragen kon beantwoorden kwam hun vader aangezwommen en zei: “Wees eens rustig en stil jullie moeder is iets van plan volg haar maar en kijk wat er gebeurt. Vraag even niets!” De jongen dolfijnen vonden dit heel moeilijk. Maar na de vraag: ”Waar gaan we dan naartoe?”, reageerde hun vader heel nadrukkelijk met : “Vertrouw op je moeder, die weet wat ze doet!”

De kleintjes gingen iet wat onwillig mee, na een stukje zwemmen werden ze toch nieuwsgierig en volgden hun moeder door vlak achter haar te gaan zwemmen. In de buurt van de rotseilanden gekomen zwommen zij naast hun moeder. “Mam wat is het hier mooi”, zeiden de twee. “We zijn er nog niet jongens” en Iemanja zwom verder.
Aangekomen bij een fel gekleurd veld met zeeanemonen legde Iemanja haar spulletjes neer en draaide zich om. “Kom’ zei ze, “we eten eerst iets en daarna wil ik dat jullie boven gaan kijken”.

Nadat ze heerlijk met zijn vieren tussen de zeeanemonen hadden gegeten, zwommen ze alle vier naar boven. Daar gekomen was het inmiddels echt licht aan het worden. De magische omgeving van de rotseilanden werd beschenen door een roze zon. Deze kleurde de hele lucht en omgeving roze.
“Wauw! Mama wat heb jij een fantastische plek gevonden, dit is echt super”, zeiden de jongen in koor. Vol enthousiasme zwommen, sprongen en tuimelden zij samen ronden het roze licht van de opkomende zon. Haar man keek haar aan en zei: “Ik weet niet hoe je aan deze plek komt maar geweldig dat jij hem hebt gevonden en dit allemaal gedaan hebt voor deze dag, dank je wel!”

Iemanja zwom naast haar man waar zij veel van hield en keek naar haar kinderen. ‘Wat zijn ze toch groot aan het worden, wat doen ze het goed samen’, ging er door haar heen. Maar ook ‘wat heb ik een mooi stel hier op aarde gezet’. Hiermee raakte zij een heel diep gevoel van binnen.

Dit was goed en dit heb ik mooi gedaan echt oprecht respect voor mij zelf, mijn kinderen en mijn man, want
die twee opvoeden doen we samen. Iemanja liet zich achterover vallen en splaste heerlijk het water in!

Geschreven door: Manon Slee