fish-1565795Op een ochtend werd Vis wakker en dacht; ‘Wat is het leven soms toch spannend en waarom moet ik zoveel?’ Iedere dag weer hetzelfde liedje; uit bed, eten, naar school, spelen, eten en weer naar bed. Waarom mag een dag soms niet anders? Gewoon doen waar ik zin in heb? Als de Vis erover nadenkt hoe haar dag er dan uit zou zien voelt ze dat het ook wel spannend vindt. Zou ze dat wel durven, wat zou iedereen ervan zeggen en als ze het mocht zou het dan nog leuk zijn? Als ze om haar heen kijkt ziet ze veel andere Vissen spelen, blij zijn en genieten van het water om hen heen. Het lijkt bij hen vanzelf te gaan, waarom kan zij dit niet zo voelen? Het water voelt soms fijn, maar ook vaak zwaar, alsof ze er niet doorheen kan zwemmen. Ze wilt ook bewegen zoals de anderen, zich sterk voelen, uit het water springen als een Dolfijn en zich vrij voelen. Omdat het spannende gevoel niet wegging bleef de Vis de dingen doen zoals ze die altijd deed.

Tot de dag dat er een Dolfijn langs zwom en naar haar keek. Ze dacht eigenlijk dat hij niet naar haar keek maar naar de andere Vissen achter haar. Toen hij voor de 2e keer voorbij zwom gaf hij haar een knipoog.

De Vis kon het bijna niet geloven, waarom zou deze Dolfijn met haar willen spelen? Dat kon ze toch helemaal niet! Dat had ze nog nooit gedaan.

‘Hee Vis’, riep hij naar haar, ‘Ga je mee spelen?’ ‘Dat lijkt me leuk maar ik ben bang ddolphin-2-1246799at ik het niet kan’, riep de Vis naar hem. De Dolfijn keek haar vragend aan en vroeg;’ Heb je het weleens geprobeerd?’ ‘Nee’, riep de Vis terug, ‘Dat vind ik te spannend!’

De Dolfijn zwom een paar rondjes om de Vis heen, lachte naar haar en zei; ‘Dus je wilt het wel maar je doet het niet?’ Was dat waar wat hij zei? De Vis vond het niet leuk dat hij het zei, het maakte haar een beetje boos. Waarom zei hij dat tegen haar? De Dolfijn zwaaide naar haar en riep; ‘Tot later Vis, ik kom terug om met je te spelen maar alleen als jij dat ook wilt’.

De volgende dag keek Vis of ze de Dolfijn zag, maar helaas. De dagen erna was hij ook nergens te zien. Ze wilde hem gaan zoeken maar dan moest ze alleen gaan zwemmen en dat had ze nog nooit gedaan. Niet in haar eentje maar ook niet zover bij de anderen vandaan. Wat als ze verdwaalde en de Dolfijn niet vond, dan had ze niemand. Hoe meer ze erover nadacht hoe zwaarder het water ging voelen, alsof ze er niet meer in kon bewegen. Nu wilde ze gaan spelen en nu ging het niet. De Druppels water leken wel stenen waar de Vis doorheen moest worstelen. Op het moment dat ze het bijna opgaf om de Dolfijn te gaan zoeken werd ze in haar droom verrast door het bezoek van een grote Druppel. Niet zomaar een Druppel maar een levensgrote.

druppel-4-1340314De Druppel ging tegen haar praten; ‘Vis, het water is om in te bewegen, het lijkt wel alsof of jij in het ijs aan het zwemmen bent. Dat is onmogelijk, zo kom je niet vooruit. Kijk eens naar mij, mijn vorm, die kan alle kanten op, net als jij. Kijk vooruit en ga door de druppels heen, het zijn geen muren, ze helpen je vooruit te komen. Waar wil je eigenlijk naartoe zwemmen?’ Naar de Dolfijn zei ik, maar ik kan hem niet vinden. ‘Dat komt omdat je bang bent, maar geloof mij als jij hem hebt gevonden dan heb je ook gevonden wat je zo graag wilt en kun je gaan doen wat je altijd al wilt; je bewegen zoals de anderen, je sterk voelen, uit het water springen en je vrij voelen.’

Was dat het? Was ze bang voor hetgeen wat ze graag wilde? Maar ze wilde het echt! Toen ze met haar ogen knipperde om de Druppel nog iets te vragen was de Druppel verdwenen en lag ze alleen in haar bed. Had ze dit gedroomd of was de Druppel echt bij haar geweest? Hoe dan ook, als ze morgen wakker werd ging ze op zoek naar de Dolfijn. Als het echt zo was zoals de Druppel vertelde kon ze de Dolfijn vinden en was ze sterk genoeg om het alleen te gaan doen.

De volgende ochtend was ze er klaar voor. Het kon niet anders of de Druppel was echt langs geweest, het water voelde zo anders dan de dagen ervoor. Het zwemmen ging veel makkelijker en ze voelde zich niet zo bang als eerst. Nog wel een beetje spannend maar ze had zin om op zoek te gaan naar de Dolfijn. Ze wilde hem vertellen dat ze er klaar voor was om mee te gaan spelen, dat ze het nu ook durfde. Het duurde maar even voordat ze hem gevonden had. Hij keek haar lachend aan toen ze naar hem toe zwom. ‘Ik wist dat je zou komen Vis, alle andere Vissen en ik wisten al dat jij het zou durven maar jij wist het nog niet. Wat fijn dat je het hebt gedaan, je bent alleen naar mij toe gezwommen terwijl je niet zeker wist of je mij zou vinden, wat knap! Kom we gaan spelen en ik ga je alles leren wat jij graag wilt.’

De Vis werd er een beetje verlegen van maar voelde zich wel fijn bij deze mooie krachtige Dolfijn. Van hem kon ze nog veel leren maar durfde ze de stap te wagen? Het voelde alsof hij het niet waar kon zijn dat hij dit tegen haar zei. Wist hij niet hoe spannend ze alle nieuwe dingen vond? Voelde hij niet dat ze bij alles dacht kan ik dit wel en doe ik het dan goed genoeg? Wat als het niet lukt, gaat hij me dan uitlachen of laat hij me dan alleen? Wat als hij een grap uithaalde en haar juist wilde laten zien dat ze het echt niet kon? Dit zorgde ervoor dat de Vis zich heel klein maakte en terug wilde zwemmen naar de plaats waar ze vandaan kwam. Dolfijn zag haar weg zwemmen en ging haar achterna. Hee Vis riep hij, waarom zwem je weg? Waar ben je bang voor? ‘Ik ben bang dat ik het niet goed genoeg doe’, zei Vis tegen de Dolfijn. ‘Jij bent zo groot en krachtig, ik voel me klein en denk dat ik het niet kan’. ‘Oh’, zei de Dolfijn, ‘maar hoe graag wil je dan dingen leren? Heel graag Dolfijn, maar het is zo spannend om het echt te gaan doen’.

De Dolfijn nodigde haar uit op zijn grote sterke rug. Vis klom erop en voelde zich groter en sterker dan ooit. Wij gaan dit samen doen Vis, eerst laat ik jou zien hoe het moet, daarna doen we het samen en als jij zover bent doe je het alleen. Je mag fouten maken daar leer je van, alles wat je al kunt is niet meer spannend, daar leer je niets van. Wat denk je ervan, ga je mee?

Vis gaf Dolfijn een grote knuffel, keek hem aan en zei; Met jou samen durf ik alles, dank je wel Dolfijn.

Over de Druppel heeft Vis niets tegen Dolfijn gezegd, maar ze denkt nog vaak aan hem terug. De onbekende Druppel die haar de weg naar de Dolfijn heeft gewezen…..

Conny Slooter