Mijn dochter Sanne van 2,5 jaar gaat sinds kort naar de peuterspeelzaal en elke keer huilt ze tranen met tuiten als ik haar daar achter laat. Het doet me pijn om te zien hoe moeilijk ze het vindt om afscheid te nemen. Ik vraag me dan altijd af of ze er wel klaar voor is om naar de peuterspeelzaal te gaan. Ik voel me ook schuldig omdat ik het wel fijn vindt om haar even niet om handen te hebben, zodat ik even tijd heb voor mezelf. Als ik haar dan huilend en schreeuwend achterlaat, blijf ik altijd even op de gang wachten en dan zie ik later door het raam dat ze heerlijk aan het spelen is. Ze is ook altijd blij en vrolijk als ik haar kom halen. Waarom huilt ze dan zo, als ik haar wegbreng?

Als volwassene realiseer jij je soms niet hoe groot de stap voor een klein kind is, om in een nieuwe omgeving te zijn, los van mama of papa en een paar uur plezier te hebben. Wij hebben als volwassene allemaal al de ervaring dat iemand even weg kan zijn en weer terug kan komen. Iemand verdwijnt niet uit ons leven als we hem of haar even niet zien. Een klein kind moet die ervaring nog krijgen en het vertrouwen opbouwen dat dit ook echt zo is. Ze leven in het moment. Wanneer iets er niet is wil dat niet zeggen dat het terugkomt. Ook al zeg je het nog zo vaak. Sommige kinderen hebben helemaal geen moeite met deze stap en zijn al weg voordat jij je hebt omgedraaid en sommige kinderen blijven toch wat langer aan de veiligheid hangen van een papa of mama. Luister altijd goed naar je kind of je kind werkelijk klaar is voor de grote stap. Je kunt dit zien door even door het eerste moment heen te breken en te kijken of ze het daarna wel naar hun zin hebben. Mocht je niet door een raam kunnen kijken, spreek dan af dat je over een half uurtje nog even naar de juf belt om te vragen of het goed gaat. Wat er ook nog bij komt kijken is jouw emotie zelf. Hoe veel geruststelling kun jij je kind meegeven bij het afscheid? Voor sommige ouders is dit de eerste keer dat ze gescheiden zijn van hun kind. Is er iets wat je zelf moeilijk vind? Je kind achterlaten bij vreemden, gescheiden zijn van je kind, angstig dat er iets gebeurd en jij er dan niet bent? Jouw “angstige”gevoelens zullen het kind weinig vertrouwen geven dat deze stap een goede stap is. Zelfs als je daar de woorden bij uitspreekt dat je haar straks weer komt halen.

 

Plan van aanpak

Je vertelt dat je kind heerlijk speelt als jij weg bent en dat ze blij en vrolijk is als je haar ophaalt. Blijkbaar is je kind toe aan deze nieuwe spannende stap. Omdat het met je dochter goed gaat, kom ik als vanzelf bij jou terecht. Blijkbaar gaat er iets niet goed bij jou en reageert je dochter hierop door zich aan je vast te klampen en te huilen zolang jij in beeld bent. Neem even een paar minuten helemaal voor jezelf en stel je voor dat het tijd is om naar de peuterspeelzaal te gaan. Je roept je dochtertje en maakt haar tasje in orde. Registreer bij deze handelingen welke emoties of gedachten er in je opkomen. Loop of fiets dan naar de peuterspeelzaal, je komt binnen, zegt gedag tegen de juf of meester en je gaat even een spelletje met je dochter doen. Wat gebeurt er met je emoties? Welke gedachten komen er in je op? Dan komt nu het moment van afscheid. Je kust, knuffelt je dochter, je vertelt dat je haar zo weer komt halen. Wat gebeurt er met je? Welke gedachten komen er in je op. Zie jezelf dan weglopen. Wat gebeurt er?

Als het goed is, heb je nu goed in kaart gebracht welke emoties en gedachten in dit hele proces voor jou spelen. Deze emoties en gedachten zijn ontstaan door ervaringen uit jouw leven. Ze hebben niets met je dochter te maken. Kijk of ze reëel zijn en maak een besluit dat je dochter haar eigen ervaringen mag opdoen. Wanneer je dat gedaan hebt, kun je een voorstelling maken van je dochter dat ze vrolijk afscheid van je neemt en blij gaat spelen met haar favoriete speelgoed. Zorg dat je dit beeld op de dagen dat ze naar peuterspeelzaal gaat, vaak oproept. Je zult zien dat je dochter de volgende keer veel makkelijker afscheid neemt en heerlijk gaat spelen.