digio-island-1553668In de nieuwe show Family Island begroet Johnny de Mol vier families waarin het met een kind in de thuissituatie uit de hand is gelopen. Met het hele gezin worden ze 2 weken op een afgelegen onbewoond eiland gezet en ze worden door middel van fysieke training en psychische hulp geholpen om weer een hecht en gelukkig gezin te worden. Of dat gaat lukken moet blijken. Het lijkt me leuk om de aankomende afleveringen vanuit het oog van een Gezins- en KinderCoach de gezinnen en hun therapie te volgen. In de eerste aflevering wordt gelijk duidelijk dat het om 4 pubers gaat die op hun eigen wijze het huiselijk geluk dwarsbomen. Als je er van uitgaat dat iedereen vanuit liefde handelt dan kun je hier gelijk zien hoe pijn de liefde kan verwringen tot  iets zo destructief.  Geen vader, moeder of kind wil deze relatie met elkaar en toch gebeurt het.

Aflevering 3

In deze aflevering zien we dat de familie Douma elkaar een compliment mag maken. Dit kost zichtbaar veel moeite bij moeder Sanne. Ze zegt hierover dat ze al die jaren zo bezig zijn geweest met alle fouten van Dario dat het moeilijk is om nu iets goeds te benoemen. Ze krijgt geen compliment over haar lippen tot ze zo moet huilen wanneer ze Dario aankijkt en ze zegt: "Dario als ik jou zie dan zie ik de allerliefste". Ze heeft haar kind weer werkelijk gezien! Hierin zie je duidelijk hoe verwoestend een lastige situatie met je kind kan zijn. Je raakt zo gefocust op dat wat niet goed gaat dat dit ook het enige is wat je nog ziet. Hierdoor raak je in een vicieuze cirkel met elkaar. Als Gezins- en KinderCoach vul je met je cliënt een anamnese formulier in. Hierin neem je de cliënt mee vanaf het moment van geboorte van haar of zijn kind tot het moment van nu. Daardoor stappen ze uit de vicieuze cirkel en kunnen in plaats van het probleemgedrag de liefde voor hun kind weer voelen. Hier zag je dat prachtig gebeuren!

Wanneer de "probleem" pubers afscheid nemen van hun ouders omdat ouder en kind een nachtje gescheiden worden, zien we een emotioneel afscheid tussen Cedric en mams en Elyza en mama. Prachtig om zo weer te zien hoeveel kind ze eigenlijk nog zijn. Het zijn nog helemaal geen pubers. Ze staan nog niet los van hun moeder.

Zowel de ouders als de kinderen worden geconfronteerd met filmpjes. De kinderen zien een filmpje waarin ze hun slechte gedrag vertonen en de ouders zien wat hun kind over hun te vertellen heeft.

De moeder van Elyza wordt geconfronteerd met haar eigen woedeaanvallen. Elyza vertelt hoe haar moeder een gat in de muur heeft geslagen en Elyza is daar nog best overstuur van. Daar zien we de symbiose terug tussen moeder en dochter. Elyza draagt dezelfde woede als haar moeder. Het is niet van Elyza, misschien is de woede ook wel niet van de moeder maar zit het veel verder in het familiesysteem. De moeder lijkt haar boosheid naar binnen gekeerd te hebben en Elyza is nu degene die het er uit gooit. Ik ben benieuwd wat de eiland therapeuten daar mee gaan doen. Ik zou de moeder eens flink op een stuk muur laten rammen in plaats van Elyza (in de opdracht met de sloophamer).

En dan Marise. Zij lijkt wel helemaal murw geslagen door alles. Johnny zegt steeds dat ze geen pit toont, ze geeft zich geen 100%. De vraag is of dat zo is. Als je zo gekwetst bent als Marise dan is alles wat je durft te geven al veel en voelt alles kwetsbaar. Ze heeft zin in de oefening met de sloophamer en ook daar weet ze niet door haar murwe houding heen te komen. Hierdoor komt ze er als probleem puber niet best uit op televisie. Marise is de oudste van de jongeren. Zij heeft het langst in een situatie gezeten die voor haar niet voedend was. Zij heeft ook de dikste beschermingslaag op kunnen bouwen.

 

Tot de volgende aflevering!